وقتی عنوان می شه کشاورزی محور توسعه است واقعاً محور توسعه است. یعنی هم اهمیت داره هم الویت. اما متاسفانه توجهی نمی شه. توجه و اولویت دادن به صنعت در کشوری که ظرفیت توسعه صنعتی در حد رقابت با بازار جهانی را ندارد کار نادرستی است. وقتی موج صنعتی کشور چین کشورهای زیادی را تحت الشعاع قرار می دهد و قیمت را به حدی پایین می آورد که تولید کنندگان صنعتی تعطیلی واحدهای خود را بر ادامه تولید، ترجیح می دهند، دیگر کشور ما چه حرفی در دنیای صنعت دارد. شاید کشور چین در تولیدات صنعتی گوی سبقت را از دیگران برباید، اما مطمئناً نمی تواند در تولیدات کشاورزی عرصه را بر دیگران تنگ کند. چراکه اگر از عهده سیر کردن بیش از یک میلیارد جمعیت خود برآید کار بسیار مهمی انجام داده است. این قضیه برای اکثر کشورها مصداق پیدا می کند. کشور ایران با توجه استعدادهای فراوان بالقوه و بالفعل در کشاورزی و تنوع آب و هوایی می تواند در عرصه کشاورزی حرفی برای گفتن داشته باشد. به شرطی که از موقعیت ها و شرایط به نحو احسن استفاده شود و مدیریت صحیحی اعمال گردد. البته این بدان معنی نیست که باید صنعت را به کلی کنار گذاشت. باید به صنعت نیز بها داد و در پی دستیابی به پیشرفت های صنعتی بود. اما نباید کشاورزی و منابع طبیعی کشور را زیر چرخ دنده های صنعت له کرد.

وقتی استعفای خود را در اردیبهشت سال جاری تقدیم مدیرعامل وقت شرکت سهامی خاص توسعه کشت دانه های روغنی کردم ، افسوس می خوردم که چه بر سر شرکتی با بیش از 46 سال سابقه در توسعه کشت دانه های روغنی آورده اند. کوله باری از تجربه ها و یافته ها، پشت غبار کم لطفی ها و رقابتها از درون و برون شرکت، رو به فراموشی می رود. تا جایی که مقام عالی وزارت کشاورزی دستور واگذاری خرید دانه های روغنی را به سازمان تعاون روستایی می دهد. فاجعه ایی بس بزرگ و قطع شاهرگ اقتصادی  شرکتی با بیش از 16 نمایندگی و 500 کارشناس در سراسر کشور! حال بعد از گذشت چند ماه این ادغام و واگذاری ها همچنان ادامه دارد و دستور ادغام  ادارات کل منابع طبیعی با وزارت کشاورزی نیز صادر می شود.  چه بر سر کشاورزی و منابع طبیعی کشور می آید؟ عدم استقلال سازمان ها، بخش ها و ادارات کل با چه هدفی دنبال می شود؟ با عنایت به تاکید مقامات ارشد نظام و ابلاغ اصل 44 قانون اساسی و تاکید بر کوچک شدن دولت و واگذاری امور به بخش خصوصی،  چرا همچنان دستگاه ها به دنبال افزایش حیطه اجرایی خود هستند؟ آنچه مسلم و مبرهن است افزایش حیطه اجرایی و نظارتی هر چند در ظاهر از باب اقتصادی، سیاستی کم هزینه است، اما مطمئناً بدلیل اطاله وقت، گستردگی کار و عدم نظارت کامل بر امور نهایتاً بار مالی فراوانی را به همراه خواهد داشت.

با درایت و برنامه ریزی های صحیح! نرخ طلای محصولات کشاورزی با نرخ طلای فلزات در حال برابری است. به گزارش ایسنا قیمت هر کیلو زعفران در بازار مشهد و اتحادیه زعفران کاران خراسان بیش از یک میلیون تومان اعلام شده است. این افزایش بیش از 300 درصدی قیمت از سال گذشته تا امسال می تواند ناشی از چه باشد؟ کشوری که نزدیک به 90 درصد زعفران دنیا را تولید می کند چرا باید دچار این چنین نوسانات تولیدی و قیمتی باشد. سال گذشته بدلیل قیمت بسیار پایین محصول که حتی نقطه سر به سر تولید را توجیه نکرد و کفاف هزینه ها و زحمات بسیار زیاد این محصول را نداد، سبب عدم تمایل به کشت آن در سال جاری شد. ما هنوز نتوانسته ایم کنترلی بر توزیع زعفران به نحو احسن داشته باشیم. متاسفانه بعلت عقب ماندگی صنعت بسته بندی و سایر صنایع مربوطه، هر ساله اکثر زعفران تولید شده به خارج از کشور مخصوصاً اسپانیا بعنوان دومین کشور تولید کننده زعفران صادر شده و آنها با بسته بندی زعفران ایران ،آنرا تحت عنوان زعفران اسپانیایی به فروش می رسانند. بهتر است علما و فضلای اهل فن در سمپوزیوم زعفران در سال جاری به حال تولیدکننده و مصرف کننده داخلی زعفران نیز فکری کنند، نه اینکه این سمپوزیوم هم تبدیل به سمیناهار گردد. از قرائن و شواهد مشخص است که کدبانوهای ایرانی باید قید زعفران کیلویی یک میلیون تومان را زده و از رنگها و طعم های دیگری به جای زعفران در غذاهای خود استفاده نمایند. چون جناب زعفران بعلت حسادتی که نسبت به طلا داشت، هرچند سالهاست که به طلای محصولات کشاورزی معروف است، می خواهد قیمتش نیز با طلا برابری کند.

روند رو به رشد قیمت ها و افزایش بی رویه نرخ تورم در برخی از کالاها و محصولات کشاورزی در چند ماه اخیر مشکلات عدیده ای را برای مصرف کنندگان، بالاخص دهک های پایین جامعه بوجود آورده است. افزایش قیمت کالاهای ضروری و کالاهایی که تقاضای داخلی آن بسیار بالاست بار مالی زیادی را بر دوش مصرف کنندگان وارد می نماید. عدم کنترل قیمت ها و یا کنترل غلط آن به شیوه دستوری موجبات افزایش تصاعدی قیمت ها را به همراه داشته است. کالاهایی نظیر گوشت قرمز ، گوشت مرغ ، تخم مرغ و ... از جمله کالاهایی بودند که در چند ماه اخیر دچار نوسانات شدید قیمتی شده اند. وجود برخی مشکلات و کمبودها از جمله کمبود زیر ساختهای مناسب، نبود برنامه ریزی صحیح، واردات و صادرات  بی رویه و غیر اصولی ، بزرگ بودن دولت در بخش کشاورزی، عدم تعادل عرضه و تقاضا، عدم تنظیم بازار و ... اصولاً باعث افزایش سطح عمومی قیمت ها می شود. متاسفانه  طبق روال گذشته دولت  به جای تمرکز بر تنظیم بازار و به تعادل رساندن عرضه و تقاضا محصولات کشاورزی به گونه دیگری وارد عمل شده و با اعمال سیاست های غلطی نظیر کاهش قیمت به روش دستوری ، توزیع سهمیه ای محصول ، واردات محصول و یا جلوگیری از صادرات محصول سعی در کاهش و تنظیم قیمت آن دارد. شاید این سیاست ها در کوتاه مدت جوابگو باشد اما باید دانست که نمی تواند ابزار قابل اعتمادی در بلند مدت برای کنترل قیمت ها باشد. یکی از ایزارهای یاد شده که در چند ماهه اخیر برای محصولات مختلف مورد استفاده قرار گرفته است ، سیاست جلوگیری از صادرات محصول بلافاصله بعد از گرانی آن است. سیاستی اشتباه و بسیار مضر که شاید اثرات مخربی بر چرخه اقتصادی محصول وارد نموده و صدمات جبران ناپذیری را بر صادرکنندگان و حتی تولیدکنندگان وارد نماید. آیا مسئولین وزارت کشاورزی در این باب به این امور عنایت دارند که : 1- درجه و نوع محصولی که صادر می شود با درجه و نوع محصولی که در بازار داخلی توزیع می شود یکسان نیست؟  2- از لحاظ اقتصادی برای جلوگیری از افزایش قیمت محصولات باید محصولاتی صادر شوند که کشش تقاضای داخلی آنها بالا باشد تا صادرات آنها اثر تورمی کمتری داشته باشد پس جلوگیری از صادرات محصولاتی در کاهش قیمت آنها مثمر ثمر است که کشش تقاضای داخلی آنها پایین و یا به عبارتی کمتر از یک باشد. 3-جلوگیری آنی از صادرات محصول که نهایتاً منجر به تخریب صادرکننده بعنوان یکی از اهرمهای ارزآور کشور می شود به صلاح و مصلحت مصرف کنندگان و تولیدکنندگان داخلی نیست.

هفته جهاد کشاورزی هم آغاز شد. اما کسی تا حالا از خودش پرسیده چرا و برای چی این هفته نامگذاری شده؟ حتماً برای معرفی کشاورزان نمونه، برگزاری همایش ها، دیدار مسئولین با کشاورزان، برپایی نمایشگاه، تجلیل از پرسنل وزارت، افتتاح پروژه ها و یا دهها چیز دیگه از این نوع. پس کی می خواهیم برنامه ها و امور اجرایی یک سال گذشته رو بررسی کنیم. بازم خدا بیامرزه پدر کسی رو که بالاخره یه یادی از کشاورزی این مملکت در تقویم ها کرد. اصلاً ولش کن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  همانطور که می دونید و حتماً یه بار هم شده تو تقویم چشمان مبارکتان به اون برخورد کرده،  از ۱۱ تا ۱۸ دیماه هفته جهاد کشاورزی نامگذاری شده است. هر روز این هفته نیز نامی داره یا بهتر بگیم یه شعار داره، روز اول کشاورزی خودباوری سرآمدی ،‌ روز دوم  کشاورزی تشکلها مشارکت مردمی ، روز سوم کشاورزی فرهنگ جهادی تجدید میثاق با آرمانهای رهبری ، روز چهارم  کشاورزی امنیت غذایی اقتدار ملی ، روز پنجم کشاورزی خلاقیت فن آوری های نوین‌ ، روز ششم کشاورزی خودکفایی صادرات و روز هفتم کشاورزی عدالت گستری خدمت رسانی. امسال دوستان وبلاگ نویس در عرصه کشاورزی و منابع طبیعی با امضاء بیانیه نخستین همایش وبلاگ نویسان کشاورزی و منابع طبیعی به مسئولین وزارت کشاورزی پیشنهاد دادند یک روز از ایام هفته جهادکشاورزی به نام روز فنآوری اطلاعات و ارتباطات در بخش کشاورزی نامگذاری گردد. امید است که  مسئولین محترم با عنایت به کارآیی و ضرورت فنآوری اطلاعات و ارتباطات در کشاورزی یک روز از ایام این هفته را به این اسم نامگذاری نمایند.

نامه انتقادی 54 تن از اساتید کشاورزی به رئیس جمهور نشان از دغدغه های ذهنی و نگرانی های موجود از وضعیت کشاورزی کشور به ویژه در حیطه مدیریتی و اجرایی است. نامه مذکور بعنوان یک پیشنهاد دلسوزانه به دولت ، مشکلات موجود را به نقد و بررسی کشیده و با نگاهی مثبت به توسعه و پیشرفت بخش کشاورزی نگریسته است. از موارد مهم  این نامه می توان به :

-          عدم توجه به رهنمود برنامه توسعه و سند چشم انداز

-          تهدید جدی امنیت غذایی کشور

-          فشار بر منابع آبی

-          اجرای طرح های تک بعدی

-          صرف بودجه های کلان در امور غیر مولد و جاری

-          مفلوک تر شدن تحقیقات کشاورزی

-          و ....

اشاره کرد.  اما جای بسی تامل است که چرا فقط 54 استاد از میان بیش از 1000 استاد کشاورزی این نامه را امضاء کرده اند! و یا چرا نویسندگان این نامه از بعد تبلیغاتی ضعیف عمل نموده که خود منجر به عدم پاسخ و بازتاب خاصی نسبت به نامه مذکور شده است. و یا اینکه نامه مذکور می توانست دغدغه ذهنی تمامی نخبگان، متخصصین، محققین و اساتید کشاورزی باشد. در پایان باید این نکته را متذکر شد که جامعه فاقد نقد مخصوصاً نقد سالم و دلسوزانه محکوم به شکست و فناست.

بعد از سلام اول شب یلدا رو به همه شما هموطنان عزیز تبریک می گم و امیدوارم تاریکی های زندگیتان به بلندی شب یلدا نباشه. امشب رفته بودم میوه از جمله انار بخرم . واقعاً آدم آخر انصاف و مردانگی رو در این میادین میوه و تره بار و میوه فروش ها و حتی وانت های میوه فروشی که کنار خیابان می ایستند، به وضوح می بینه. روی هر چی تابع تقاضا و قانون تقاضاست سفید کردند.انار دیدم از کیلویی 710 تومان که مال سال گذشته بود تا کیلویی 1450 تومان. واقعاً بی انصافیه . ولی چه باید کرد، یه ساله و یه شب یلدا. مردم هم از مستضعف گرفته تا ثروتمند مجبورند طعم این انار و یا سایر میوه ها و اجناس دیگر و که به این نحو گران شده بچشند و این یه شب و به جیبشون نگاه نکنند. یکی هم تو این مملکت پیدا نمیشه جلوی این وضعیت اسفبار بگیره. باید بگم این وضعیت فقط برای امشبه و از فردا باید منتظر قیمت های دیگه بود البته اگه نخواهند شب یلدا رو تا آخر سال ادامه بدهند.

دیروز در روزنامه همشهری خبری به نقل از آقای احمدی مدیر موسسه تحقیقات فنی مهندسی کشاورزی درج شده بود که ضایعات محصولات کشاورزی کشور سالانه 15 میلیون تن می باشد که قسمت اعظم آن مربوط به مراحل بعد از برداشت است!

علیرغم اینکه اکثر کشاورزان ما هنوز از روشهای سنتی در کاشت ، داشت و برداشت استفاده می کنند ولی متاسفانه شاهد بیان این مطلب هستیم که اکثر ضایعات محصولات، مربوط به مراحل بعد از برداشت است. ضایعاتی ناشی از حمل و نقل، انبارداری ، صنایع تبدیلی و ... . اگر کمی بیاندیشید خواهید دید که 15 میلیون تن ضایعات در کشوری که وارداتش چهره نمایانی از صادراتش را بر جا نگذاشته فاجعه ای بس بزرگ است. معمولاً تصور بر این بود که اکثر ضایعات، ناشی از شیوه های سنتی کشاورزی، مخصوصا شیوه های سنتی برداشت محصول است. حال شاهدیم که واقعیت چیز دیگری است.  استفاده ناصحیح از تکنولوژی روز و استانداردهای لازم مسبب این ضایعه است. عدم رعایت شیوه های حمل و نقل بهینه ، وسایل حمل فرسوده ، جاده های نامناسب، رعایت نکردن اصول برداشت محصول، غلط بودن شیوه های انبارداری، توسعه نیافتگی صنعت انبارداری ، استفاده از دستگاهها و ماشین آلاتی فرسوده در صنایع تبدیلی و... از عوامل مهم و تاثیر گذار در بروز این ضایعات است. باید به جرأت گفت که صنعت غیر استاندارد، تیشه به ریشه کشاورزی این کشور می زند و خواهد زد.

جناب آقای مهندس ضرغامی

ریاست محترم سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران

با عرض سلام و تحیت

چند سالی است که سازمان صدا و سیما در ابتکاری ارزشمند هر ساله از چهره های علمی و فرهنگی کشور تجلیل و تقدیر بعمل می آورد. چهره های گرانبهایی که خود را وقف خدمت به مردم و این سرزمین نموده اند. تقدیر از این عزیزان اگرچه در برابر همت والا و شخصیت گرانقدر آنها جایگاهی بس کوچک دارد، اما نشان از پویایی و نگاهی مثبت به اندیشمندان عرصه های علمی و فرهنگی و در نهایت به علم و فرهنگ کشور است. با ارج نهادن به این عمل بزرگ لازم می دانم بعنوان عضو کوچکی از مجموعه کشاورزی و منابع طبیعی گله ای از جنابعالی و دست اندرکاران برگزاری این همایش داشته باشم.

جناب آقای مهندس ضرغامی

 بر خلاف دوره های قبلی همایش که چهره ماندگاری از بخش کشاورزی و منابع طبیعی انتخاب می شد، متاسفانه در همایش امسال چهره ماندگاری در این بخش معرفی نگردید. در این مجال نمی خواهم از اهمیت کشاورزی و منابع طبیعی سخن به میان آورم چراکه جنابعالی به خوبی به نقش کشاورزی و منابع طبیعی و تأثیرات آن در مسائل افتصادی، سیاسی، اجتماعی و ...کشور واقفید. به راستی آیا این عدم انتخاب، نشان از نزول جایگاه و نقش کشاورزی و منابع طبیعی است یا نشان از نبود چهره ای دانشمند و فرهیخته در این بخش. اگر داوران و مسئولان محترم گزینش چهره های ماندگار، اندکی در مراکز علمی و تحقیقاتی کشاورزی و منابع طبیعی نظر می کردند، مطمئناً عالمانی را می یافتند که کشاورزی و منابع طبیعی کشور مدیون زحمات و تلاشهای بی دریغ آن بزرگواران است. یقیناً دوستداران و حامیان کشاورزی و منابع طبیعی کشور این گونه برخوردها را ناشی از عدم توجه به بخش کشاورزی و منابع طبیعی خواهند دانست. در هر حال مطمئناً انتخاب فردی بعنوان چهره ماندگار بخش کشاورزی و منابع طبیعی در سال جاری، نشان دهنده نگاه ویژه جنابعالی و رسانه ملی به بخش کشاورزی و منابع طبیعی کشور خواهد بود. والسلام.

دیروز پشت ترافیک میدان توحید بودم که خبر ساعت 9 و نیم صبح از رادیو اعلام کرد در مراسمی آقای اسکندری وزیر جهاد کشاورزی از خوردن آب میوه خارجی (رانی) خودداری نموده و همراهان خود را نیز از این کار بر حذر داشته است.

خبر بسیار جالب و حرکت نمادین نیکویی است.

اما آیا وزیر محترم در مقابل برنج پاکستانی، گوشت برزیلی، پرتقال مصری ، سیب فرانسوی و ... که بازار داخلی را اشباع نموده و کمر تولید کنندگان داخلی را شکسته است، این چنین رفتار کرده ، می کنند و خواهند کرد.

دو هفته پیش در همایش آموزش کشاورزی، دکتر خلقانی ریاست محترم سازمان تحقیقات و آموزش کشاورزی کشور با اذعان به نقش موثر سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی و جایگاه ویژه این سازمان در بخش کشاورزی اضافه نموده اند : سودآوری ناشی از حضور 25 درصدی نیروی متخصص در مزارع تاکنون 100 میلیارد تومان است. در نتیجه پیش بینی می شود اگر 80 درصد دانش موجود، در مزارع وارد شود تولیدی بیش از 20 میلیون تومان در گندم خواهیم داشت.

نکته اشاره شده توسط ایشان نکته ای قابل تأمل و نظر است. نکته ای که باید در وهله اول از سوی سطوح عالیه وزارت جهاد کشاورزی مورد توجه قرار گیرد. ورود و حضور قشر تحصیل کرده در مزارع و پیاده شدن مباحث علمی در عمل از سویی و اشتغال فارغ التحصیلان جویای کار از سوی دیگر یکی از ارزنده ترین ابتکارات سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی از بدو تأسیس می باشد. طرح مهندسین ناظر اگرچه هنوز با اهداف تعیین شده فاصله بسیار دارد، لکن در همین مدت اندک توانسته نقش ویژه ای در افزایش تولید برخی محصولات از جمله گندم داشته باشد.

طبق فرمایشات دکتر خلقانی سودآوری 100 میلیارد تومانی از حضور 25 درصدی نیروی متخصص نشان از تأثیر گذاری مهم قشر تحصیل کرده و جای بسی امیدواری است. طبیعتاً با افزایش حضور متخصصین در مزارع نه فقط در تولید گندم، بلکه شاهد رشد چشمگیر در تولید محصولات اساسی دیگر نیز می توان  بود. با رویکرد نظامند جدید دیگر رسیدن به خودکفایی و تولید 20 میلیون تن گندم یک آرزوی دست نیافتنی نیست. 

در این میان علی رغم اذعان مسئولان محترم وزارت جهاد کشاورزی به نقش موثر سازمان نظام مهندسی در سازماندهی و اشتغال قشر تحصیل کرده و تاثیرات مثبت در افزایش تولید متاسفانه این سازمان همچنان از کم لطفی های مسئولین محترم وزارت جهاد کشاورزی بهره مند است.  عدم توجه و کوچک انگاشتن نقش این سازمان بعنوان یک نهاد غیر دولتی و بازوی اجرایی توانمند وزارت جهاد کشاورزی در سر و سامان دادن به وضعیت قشر تحصیل کرده در این بخش می تواند لطمات جبران ناپذیری را به بخش کشاورزی و در نهایت به کشور وارد نماید، چرا که امنیت سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی هر کشوری به امنیت غذایی وابسته است. هر چند مسئولین عالی رتبه نظام موکداً تاکید بر اجرای اصل 44 قانون اساسی و توسعه بخش خصوصی دارند جای بسی تاسف است که در سال 85 بودجه سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی 100درصد کاهش می یابد و از سویی وزیر محترم جهاد کشاورزی نیز هیچ اولویت استخدامی به اعضای سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی نمی دهد.

یقیناً حمایت های مادی و معنوی از سازمان در سر و سامان دادن برنامه ها و رسیدن به  اهداف از پیش تعیین شده نقش ارزند ه ای خواهد داشت. حداقل اگر یک درصد از سودآوری گفته شده توسط آقای دکتر خلقانی به سازمان تزریق شود، مطمئناً وضعیت اشتغال بخش و نتیجتاً وضعیت کشاورزی کشور بهبود قابل توجهی خواهد یافت. عدم حمایت و کمی بودجه، سازمان را به یک انجمنی که فقط عضو گیری می نماید و ناتوان از اجرای برنامه هایش می باشد، تبدیل نموده است.

جناب آقای دکتر خلقانی و مسئولین محترم وزارت جهاد کشاورزی

آیا تا به حال به سازمان نظام مهندسی استان تهران مراجعه داشته اید؟ اگر به آنجا تشریف ببرید عرایض بنده را به روشنی درک خواهید کرد. سازمان نظام مهندسی تهران با فضایی در حدود 100 متر به امور 12 هزار عضو خود رسیدگی می کند که مطمئنا تا 5 یا 6 سال آینده این اعضا اگر به دوبرابر نرسد حداقل به 20 هزار عضو خواهد رسید.  بیشتر به معجزه می ماند، واحدی که گنجایش 10 نفر ارباب رجوع را به طور همزمان ندارد دارای 12 هزار عضو می باشد که یقیناً این تعداد عضو حداقل یکبار به سازمان مراجعه داشته اند.

در پایان در راستای اجرای اصول سوم (بند 13)[1]، چهل و سوم (بند 9)[2] و چهل و چهارم قانون اساسی و سایر موارد ذکر شده در قوانین و مقررات کشوری و همچنین بمنظور تقویت و توسعه بخش کشاورزی  از شما بعنوان سیاستگذاران و تصمیم گیران کشاورزی کشور خواستارم، سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی را از حمایت های مادی و معنوی بیشتری بهره مند سازید.

وقتی تو خیابان طالقانی روبروی تابلوی سازمان جهادکشاورزی تهران می ایستی هیچ اثری از سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی به چشم نمی خوره! ولی باید به این چیزا عادت کنی. وارد که شدی از نگهبان جلو در می پرسی سازمان نظام مهندسی این جاست می گه باید بری نیم طبقه پنجم، وقتی رفتی نیم طبقه پنجم روی درب سمت راست نوشته سازمان نظام مهندسی. وارد که شدی نباید اصلاً تعجب کنی! بله به راستی این همان NGO کشاورزی و منابع طبیعی استان تهران با ۱۲ هزار عضو است که پشت کلی دم و دستگاه و ساختمان دولتی پنهان شده. ۴ اتاق کوچک با تعدادی کارمند محترم که تمام سعی و تلاش شان جذب فارغ التحصیلان و ثبت نام و ارائه خدمات به آنهاست.

واقعاً آدم دلش میگیره.... ۱۲ هزار نفر تو یک واحدی که به زحمت بالای ۱۰۰ متر می شه رفت و آمد دارند. وقتی هم اعتراض می کنی چرا این جا هستید می گن بودجه نداریم. راست می گن، امسال بودجه شون نصف شده.

این همه حمایت از بخش کشاورزی و سازمانها غیر انتفاعی رو می تونی به درستی در این جا ببینی. مطمئناً تنها علت نبود بودجه نیست بلکه مهمترین علتش احاطه داشتن کامل بر این سازمان غیر انتفاعی است. چیزی نمی توان گفت ! ولی اگر از این ۱۲۰۰۰ عضو حتی ۱۰۰۰نفر عضو فعال در این NGO حضوری فعال داشتند قضایا به کلی فرق می کرد و آن وقت سازمان و اعضاء حرفی برای گفتن داشتند.

بقیه قضاوت ها با شما......

نیاز کشور به روغن نباتی و روغن های خوراکی با توجه به افزایش جمعیت که طبعاً افزایش سرانه مصرف را به همراه دارد مسئله ایی مهم و حیاتی در برنامه های تأمین منابع غذایی می باشد. سالانه مبالغ هنگفتی صرف واردات روغن خام و دانه های روغنی جهت تأمین نیاز داخلی می گردد. تلاش های زیادی جهت افزایش تولید داخلی و عدم وابستگی به خارج در کشور انجام گرفته است که نمونه ای از آن طرح دهساله تأمین روغن نباتی کشور می باشد. با تمامی نکات قوت و ضعف، این طرح از سال 84 در حال اجرا است. دولت جهت حمایت از تولید کنندگان دانه های روغنی و روغن نباتی از ابزارهای حمایتی جهت تشویق و ترغیب آنها استفاده می نماید. یکی از این ابزارها قیمت تضمینی دانه های روغنی می باشد. متاسفانه در بعضی از دانه های روغنی مانند آفتابگردان روغنی قیمت تضمینی تناسبی با قیمت تمام شده محصول ندارد و هر سال شاهد کاهش میزان تولید این محصول در کشور می باشیم. یکی از علل کاهش کشت آفتابگردان روغنی تفاوت قابل توجه آن با قیمت آفتابگردان آجیلی است (در حدود دو برابر) که کشاورزان را به سمت تولید آفتابگردان آجیلی می کشاند. مورد دیگری که متاسفانه گریبان گیر دانه های روغنی می باشد، عدم پرداخت به موقع وجه محصول به کشاورزان است که هر ساله باعث بروز مشکلات و نارضایتی کشاورزان می شود. این عوامل و عوامل دیگر باعث بی انگیزه گی و عدم تمایل به کشت این محصولات توسط کشاورزان می گردد. باید دولت برای رفع این معضل با بهبود ابزارهای حمایتی قبلی و استفاده از ابزارهای حمایتی جدید کشاورزان را به سمت کشت این محصولات ترغیب نماید.

یکی از ابزارهای جدید در این زمینه که می تواند عامل مهم و تأثیر گذار باشد، تأمین روغن نباتی سالانه کشاورزان تولید کننده دانه های روغنی است. بدین معنی که علاوه بر یارانه های قبلی یارانه جدیدی به کشاورزان تولیدکننده دانه های روغنی پرداخت می گردد که در آن روغن نباتی مصرفی سالانه به تعداد افراد خانواده کشاورز با توجه به میزان سرانه مصرفی در کشور به کشاورز اعطا می شود. با اجرای این طرح علاوه بر ایجاد انگیزه در بین کشاورزان جهت تولید دانه های روغنی، میزان قابل توجهی از هزینه های معیشتی کشاورزان با توجه به سرانه بالای مصرف روغن نباتی کاهش می یابد که خود یکی از ابزارهای اجرای عدالت در بین طبقات جامعه می باشد.

سلام

امروز رفته بودم سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی استان تهران تا ببینم تو این NGO که دم از حمایت از کشاورزی و دانش آموختگان بخش کشاورزی میزنه چه خبره. داخل که رفتم خبر زیاد بود اعم از کلاس های آموزشی، تورهای تفریحی، تسهیلات و..... اما من بعد از سه سال عضویت تو این سازمان هنوز از هیچ کدومش مطلع نبودم. یعنی تا به حال برام هیچ خبرنامه یا چیز دیگه نیومده بود. فقط ۴ شماره فصلنامه سازمان و فرستاده بودند. که آن هم توسط سازمان مرکزی ارسال شده بود. خیلی برام جالب بود که چقدر به اعضا بی توجهی میشه تا جایی که در مورد زمان دور اول و دوم انتخابات سازمان خیلی از اعضا بی اطلاع بودند. وقتی به کارمندان محترم سازمان گفتم چرا اطلاع رسانی ضعیفی دارید گفتند ما برای ۹ هزار عضو سازمان در خصوص زمان انتخابات اطلاعیه ارسال کردیم. خلاصه اینکه همه تقصیرات و گردن پست می انداختند. متاسفانه خیلی داره به سازمان نظام مهندسی بی توجهی میشه که این بی توجهی هم از طرف مسئولین محترم این سازمان و هم از طرف اعضای محترم است. امیدوارم که هیات مدیره جدید سازمان شرایطی را فراهم کنند تا حضور اعضا در سازمان پررنگ تر و مفید تر از سابق باشد که این هم به نفع اعضا و هم به نفع کشاورزی کشورمان خواهد بود.

 خودکفایی در تولید محصولات گلخانه ای

کشور ایران برعکس تصورات موجود دارای شرایط بسیار خوبی در زمینه کشاورزی می باشد. تنوع آب و هوایی مختلف در سطح کشور موجب ایجاد تنوع کشت محصولات مختلف کشاورزی در کشورشده است. متاسفانه در چند ساله اخیر به کشاورزی کشور اهمیت چندانی داده نشده است. ولی باید دانست که این کشور تنها و تنها از راه کشاورزی می تواند راه های پیشرفت و توسعه را حتی در زمینه های دیگر بپیماید.

در حال حاضر در کشور با توجه به امکانات فراوان متاسفانه شاهد بیکاری فراوانی در بین فارغ التحصیلان و علاقمندان کشاورزی هستیم. یکی از زمینه های کار کشاورزی که در سطح کم بازده فراوانی میدهد کشت گلخانه ایی می باشد. کشت گلخانه ای داری مزایای فراوانی از جمله کاهش ریسک، مدیریت آسان، افزایش بهره وری، افزایش نسبت درآمد به واحد سطح، زمین کم، فصلی نبودن کشت و کار و ... می باشد. مسئولین محترم وزارت کشاورزی با برنامه ریزی صحیح باید با در نظر گرفتن میزان فارغ التحصیلان فعلی وآینده در هر استان و یا شهرهای بزرگ اقدام به تاسیس شهرک های گلخانه ایی در اطراف آنها نمایند و به هریک از فارغ التحصیلان حداقل 5000 مترمربع واگذار گردد تا در این واحدها مشغول به کار شوند. وزارت جهاد کشاورزی باید شرایط آسانی را جهت تحویل این گلخانه ها به فارغ التحصیلان مهیا نماید و همچنین کمک های فنی و علمی نیز در این زمینه ارائه نماید. مطمئناً این طرح در کوتاه مدت برای فارغ التحصیلان، وزارت جهادکشاورزی و کشورمان بسیار سودمند و مفید خواهد بود. مزایایی را که می توان از اجرای این طرح متصور شد :

1-    اشتغال آسان قشر عظیم فارغ التحصیل کشاورزی

2-    استفاده بهینه از زمین های موجود

3-    افزایش چشمگیر در تولید محصولات

4-    رسیدن به خودکفاییدر کوتاه مدت در تولید محصولات مورد کشت

5-    کسب درآمد مورد قبول برای کارشناسان بخش کشاورزی

6-    کاهش فشار بر وزارت کشاورزی به جهت ایجاد اشتغال مفید و موثر

7-    افزایش صادرات محصولات گلخانه ای و نتیجتاً افزایش درآمد ارزی